Tand door je lip

 In Annelies van der Ham, Blog

Tand door je lip

“Mijn zoontje is gevallen en heeft ‘een tand door zijn lip’. Het ziet er niet uit eigenlijk. Met mijn telefoon is zo een foto gemaakt – hij wilde het zelf ook even zien – en heb deze naar een paar mensen geappt, behalve naar degene die er in dit geval echt toe doet: de huisarts. Die leest geen app namelijk. Kan ik niet even de foto opsturen en dat de huisarts of assistent ‘like’/’dislike’ zegt? Ik heb niet persé de behoefte te komen, want ik ben druk met mijn werk, maar als het moet, ja, dan kom ik natuurlijk wel.

Toevalligerwijs ben ik druk met het voeren van gesprekken over patiëntenportalen met artsen en managers van een ziekenhuis. Een onderwerp waarover elke dag wel een artikel verschijnt en, als je die mag geloven, iets dat iedereen wel ziet zitten: de patiënt krijgt toegang tot zijn dossier en chat, appt of skyped met zijn arts. De realiteit van de huisarts of medisch specialist is wel heel anders.
Zo heb ik geleerd in de afgelopen weken dat veel artsen denken dat als patiënten kunnen mailen en foto’s kunnen appen, ze dan nergens meer aan toe komen. Waaraan dan niet, vraag je je dan een beetje af. Aan patiëntenzorg? Ja, het beantwoorden van (vaak) dezelfde vragen, dat kost inderdaad wel tijd. Is het dan prettig voor de dokter dat de meeste consulten maar 10 minuten duren? ‘He, gelukkig maar dat de patiënt niet meer vragen kan stellen’. Dat is wel een rare gedachte, want ik ken eigenlijk geen artsen die niet het beste voor hun patiënt willen. En als patiënten dan massaal vragen gaan stellen, zoals veel artsen denken, zou dat dan niet betekenen dat hier behoefte aan is? En zijn daar niet ook wat creatieve oplossingen voor te bedenken zoals een Frequenty Asked Questions pagina? Of een forum waarop patiënten elkaar informeren of helpen, waarbij de arts indien nodig informatie toevoegt of onjuistheden corrigeert? Nee, daar moeten de artsen die ik spreek weinig van hebben.

Dat snap ik wel, als je de huidige fora bekijkt. Zwellingen moet ik ‘tegengaan met een koude washand’. Oké, dat kan ik doen. Er staat ook: ‘Ga in ernstige situaties niet zelf dokteren’. Uh nee, lijkt mij geen goed idee, maar is dit ernstig? Iemand anders heeft een kopstoot van zijn hond gekregen en heeft nu zwellingen. ‘Veel Magnums eten’ is het advies. Iemand anders reageert dat chocola eten nu geen goed idee is. Hmm ja, niet zo heel informatief dit.

Dat brengt me op een ander punt: het beeld dat de arts van de patiënt heeft. Kijk naar een gemiddeld forum en je snapt ergens wel dat de arts niet zo heel erg complimenteus is over de patiënt. ‘Hij weet niet wat uitslagen betekenen’, ‘hij begrijpt het toch niet’, ‘..wordt er bang en ongerust van’ en oh ja, ‘sommige mensen hebben ook geen internet’. Gedeeltelijk is dat ook waar – ik heb mijn dossier ook wel eens geprobeerd te lezen en dat was een soort cryptogram en woordzoeker ineen: veel afkortingen en weinig hoofdletters, punten of komma’s. Dat wil je de patiënt ook niet aandoen. Voorstanders, in consultant taal de ‘early adopters’, die graag meteen het dossier open gooien, gooien daar misschien wel het kind met het badwater weg. Wel transparant en goed bedoeld, maar je kan er niks mee.

Maar is dat misschien wel het hele punt: zou er niet (eerst) gewoon een normale communicatie met de patiënt moeten komen en dat we dat zo organiseren dat dit onderdeel van het werkproces wordt? En dat de patiënt daarin ook een rol speelt? Dat hij zelf informatie aanlevert over zijn verleden, thuismedicatie en allergieën? Alle dokters die ik tot nu toe in mijn leven tegenkom, vragen toch echt aan mij wat mijn medische geschiedenis is en niet aan mijn vorige dokter (als ik al zou weten wie dat is). Veel artsen zeggen trouwens ook: de informatie van de patiënt zelf is veel betrouwbaarder! Vaak moeten ze er zelf ook een beetje om lachen want ja, ergens is het misschien ook wel een beetje gênant.
Het gesprek hierover moet tussen artsen en patiënten op gang komen. Gewoon in de spreekkamer. Veel artsen weten niet wat hun patiënten willen weten en patiënten weten het omgekeerd ook niet altijd goed. Vaak gaat het om ingewikkelde en gevoelige informatie. De hamvraag is: wie heeft waar behoefte aan, welke rol wil en kan de patiënt hierin spelen en wat betekent dit voor hoe de behandelaar zijn werk organiseert?
Ik stuur de foto van mijn zoontje maar eens naar het e-mailadres van de huisarts. Eens kijken of er een gesprek op gang komt…”

Recent Posts
Direct contact

Stuur ons een mail en wij nemen direct contact met u op.

Not readable? Change text. captcha txt

Start typing and press Enter to search